بخواب فروردین

bekhabfarvardin — Tue, 19 Aug 2008 05:59:18 GMT

4 خبر

1- مجموعه شعر تازه ام با نام "از این بهشت موازی" توسط نشر تکا

منتشر شد. این کتاب 220 صفحه و در بردارنده ی گزیده ای از سه

مجموعه ی پیشین، همراه با سروده های تازه ام از سال 85 به بعد است.

البته کتاب، تهران است و هنوز به دستم نرسیده است. از جناب دکتر قزوه

بسیار سپاسگزارم.

2- کتاب " جستاری در غزل تاثیر گزار امروز" که پایان نامه ی درسی

منست، به لطف دوست و شاعر عزیز مهدی پرویز، تحویل انتشارات

علمی فرهنگی شد. اینکه چاپ و انتشارش چقدر زمان می برد، درست

نمی دانم.

3- چندی پیش به دعوت و لطف برگزارکنندگان کنگره ی وزین و مردمی

میلاد آفتاب، به ویژه سعید بیابانکی عزیز در این کنگره ی سه روزه

حضور و شعر خوانی داشتم. نکته ی جالب و شایسته ی ستایش،

استقبال بی نظیر مردم و ادب دوستان اصفهان و خمینی شهر از این

کنگره و حضور شاعران توانای پیش کسوت و جوان کشور در این برنامه

غیر دولتی است که هر سال اتفاق می افتد.

4- اخیرا در راستای حمایت از هنرمندان و شاعران (که من نیستم)

مدیر کل محترم فرهنگ و ارشاد کرمان از من (که کارمند این اداره

کل نیز هستم) به دادگاه شکایت کردند. شاید نیازی به بیان جزییات

نباشد. به هر حال به خاطراین همه محبت، حمایت و نگاه فرهنگی

از ایشان بسیار سپاسگزارم.

در پایان از آنجا که عید بزرگ نیمه ی شعبان را پشت سر گذاشتیم

غزلی پیشکش به آستان او که خواهد آمد:

بهار از پشت چشمان تو ظاهر می شود روزی

زمین با ماه تابانت مجاور می شود روزی

صدایت می رسد از پشت پرچین ها و دالانها

سکوت راه، در گامت مسافر می شود روزی

به جز رنگین کمان در شهر، دیواری نمی ماند

خدا در کوچه های شهر عابر می شود روزی

بیابانها به گرد کوهها چون تاک می پیچند

زمین، سرمست از این رقص مناظر می شود روزی

تمام برکه ها را خوی دریا می دهی ای ماه

درخت از شوق تو مرغ مهاجر می شود روزی

ترنج آفرینش، قصری از آیینه خواهد شد

حریر نور و گل فرش معابر می شود روزی

بتان بر شانه ی محراب و منبر سایه افکندند

تو می آیی،خدا سهم منابر می شود روزی

چه باک از طعنه ی ناباوران؟ ما خوب می دانیم

که شب می میرد و خورشید ظاهر می شود روزی

سمند نور زلف تیرگیها را برآشوبد

به فرمانی که از چشم تو صادر می شود روزی

تو باقی مانده ی حقی، به زیتون و زمان سوگند

تمام عصرها با تو معاصر می شود روزی

در و دیوار دیوان غزلهای تو خواهد شد

و حتی سنگ با نام تو شاعر می شود روزی

نگین

bekhabfarvardin — Sun, 20 Jul 2008 06:47:18 GMT

تو زیبایی و می خواهم خود زیبا ترینت را

من یلدا نشین دارم هوای فرود ینت را

من آن شهرم که می تازند بر ویرانه های او

نمی خواهی به لبخندی، بسازی سرزمینت را؟

عروس آبهایی تو، به جشن ماهیان برگرد

که ساحل دوست می دارد، تن دریا نشینت را

تو قصر از رقص می سازی، بچرخ از روم تا یونان

و در ایران به رقص آور، شبی دیوار چینت را

صدای شهرزاد امشب هزارو یکشبین بار است

که نجوا می کند با خود، چنانت را

چنینت را

خسوف گاه گاه ماه، شادم می کند،، زیرا

تجسم می کند در من، دو چشم آتشینت را

عقیق لب که بر کندوی لبخند تو می بینم

کدامش را بتاراجم،

نگین یا انگبینت را؟

تمام دشت ها دفترچه ی شعر تو خواهد شد

اگر در باد بنویسی نگاه نقطه چینت را

برای پیش از اینهایم سراب و حسرت آوردی

شراب و بوسه می خواهم، بیاور بعد از اینت را

بر این می بوسه بازی ها! ببند ای شیخ چشمت را

که می ترسم بر این آیین، دهی بر باد دینت را!

برو ای پیشوا چندین! به کنج عافیت بنشین

و یا بر خیز و چون مستان! بسوزان پوستینت را

دو آهو

bekhabfarvardin — Sat, 14 Jun 2008 06:24:18 GMT

روی دشت تنت می خرامند، وقت خوابیدن تو دوآهو

آن دو آهوی عریان که لرزان، می گریزند از این سو به آن سو

آن دو آهو که گاهی دو سیبند! سیب هایی که" آدم" فریبند

چون اناران وحشی غریبند! آبدارند مثل دو لیمو!

خمره های پر از آفتابند، معدن شهد و شیر و شرابند

مثل حال من و تو خرابند، مثل گلهای گلخانه خوشبو

بر طلای تنت جیوه داری، ای درختی که دو میوه داری!

دو ستاره، دو لاله، دو گیلاس، دو پرنده، دو چشمه، دو کندو

من زباغ تنت سیر خوردم از اناران تو شیر خوردم

گوییا زخم شمشیر خوردم زیر آن سایه ساران گیسو

ای دو چشمت دو فانوس روشن! جلوه کن با دو موج مطن طن

این منم من که بر زورق تن، می زنم رو به چشم تو پارو

مثل کاهم اگر کهربایی، ای که در گیسوانت رهایی

اینچنین شد که هر شب من و تو، می نشینیم زانو به زانو

نان

bekhabfarvardin — Sat, 17 May 2008 06:58:18 GMT

سلام

قرار بود کتاب تازه ام"از این بهشت موازی" در نمایشگاه کتاب عرضه شود

اما نشد. گویا هنوز مسیر چاپ را به پایان نبرده است. پس از انتشار، درباره اش

بیشتر می نویسم.

دو شعر از این مجموعه:

دیگر چه می خواهی از من، از اين من آرزوها؟

دست من و تاول و زخم، پاي من و جستجوها

شيواترين شعرها را بر سفره تقسيم كرديم

بغض نحيفانه ي نان، سر مي كشد از گلوها

□

آها! كه امروز دستم، خالي ست فرزندك من

از اضطراب نگاهم، خون مي چكد در سبوها

فردا براي تو حتماً، يك جفت خوشحالي سبز

با يك اجاق آتش سرخ، با چند، حالا بگو، ها؛

قهري براي هميشه، يا آشتي؟ كاش روزي

مي شد برايت بگويم از آبي آرزوها

□

سقف من و تو شبيه آن برج ها نيست هرگز

گاهي نگاهي بينداز، آن سوتر آن روبروها

دردي كه در سينه هر شب، روح مرا مي فشارد

درمان نخواهد شد امروز، با اين بگو و مگوها

آري لباس تن تو، با تكّه هاي دل من

يك عنصر مشترك داشت – اين وصله ها و رفوها -

بازار شهر و شلوغي، با خلوت دل غريب است

اي كاش پايان بگيرد، اندوه اين گفتگوها

آن لباسي كه مرا مي پوشيد

مثل رستم كه به همراهي توس

سرخ، تا رزمگه توران رفت

آن لباسي كه مرا مي پوشيد

شبي از خانه به رستوران رفت

استكان بود و تكان بود و صدا

زنده هایی كه جوان مي مردند

شب و آواز و دو پروانه ي ناز

ميزهايي كه غذا مي خوردند

دود قليانِ دو قرن آتش و زخم

شعله پوشي كه پر از جوش و خروش

روبروي منِ ديوانه نشست

گفت: با من قدحي خنده بنوش

ميز، ديوار،‌ خيابان،‌ خنده

عشق، بازارچه، ليوان، ساعت

كوچه، بلوار، مسافر،‌ گرما

ماه، آیينه، تماشا، غربت

ماه را در نفس ابر بسوز

شب كه آلوده ي مهتاب نشد

هفت خوان را گذراندي امّا

تيري از چشم تو پرتاب نشد

و لباسي كه مرا مي پوشيد

دوست دارد پَرِ جبريل شود

شب بيايد همه جا بنشيند

دكّه ي چشم تو تعطيل شود

تير برقي كه خودش راه افتاد

به نگاه پسرك تكيه نكرد

همه ي روشني اش را برداشت

و به چشمان كسي هديه نكرد

ناگهان آن همه باران و بلور

همه خاكستر شب رنگ شدند

قطره هايي كه فرو مي افتاد

تا رسيدند به ما، سنگ شدند

و لباسي كه مرا مي پوشيد

شبي از خانه به رستوران رفت

مثل رستم كه به همراهي توس

سرخ، تا رزمگه توران رفت

كوچه از پنجره آويزان بود

زير آن تاقچه ي فانوسي

يك نفر موج به چشمم مي ريخت

با نگاهي همه اقيانوسي

بهار

bekhabfarvardin — Sat, 12 Apr 2008 05:52:18 GMT

خورشید را دو روز اجاره کرده ام

برو دیروز بیا!

خانه ی شاد خانم همسایه

عکس:حمید صادقی

دم غروب، بهار از کنار پنجره ها

گذشت، بر سرو رویش غبار پنجره ها

چه دشت ها که وزیدند تا کرانه ی شهر!

به تاخت آمده آنک، سوار پنجره ها

رسید جارچی کوچه های تاکستان

وزید بو ی شراب از شیار پنجره ها

که استخوان زمین مست و خانه دیوانه!

به سر رسید چنین انتظار پنجره ها

...وچشمهای تو آیا دوباره می تابند

به چشمهای من این یادگار پنجره ها؟

بتاب در شب من آفتاب آینه ها!

برقص بر تن من آبشار پنجره ها

تو اصل پنجره های جهان بی مرزی

مرا چه کار ازین پس به کار پنجره ها؟

دم غروب ،افق رو به باغ پارو زد

وپشت کوه فرو شد، انار پنجره ها

نسیم، گاری شب را به کوچه می چرخاند

و می گذشت، غریب از دیار پنجره ها

دم غروب، تن جاده ی جنون، دیوار

فرار بی رمق من، حصار پنجره ها

برای شادی روح پرندگان بهشت

نشسته است خدا بر مزار پنجره ها

هوای خلوت اردیبهشت بامن بود

گذشت بوی بهار از کنار پنجره ها