ماه

   خورشید رنگ پریده ی مچاله شده ی من

  شاید خورشیدی نیست

جز توهمی که در ذهن من و ماه است

وستاره ها

         که پولک دوزی کودکانه ی تواند

    روز

        عریانی شب است

     شب

         تاریکی مرموز خیابان

پیش از آنکه شهری

پیش از آنکه عابری

                        ایستگاهی

پیش ازآنکه پیرمرد ساعت ساز

ثانیه هارا پشت ویترین سالها چیده باشد

وبعد از ظهر

           به هیات دخترکی

زل زده گذشته باشد

                 از همه ی پیاده روها

پیش از این همه

خیابان بوده است

               وتاریکی مرموزش

                                     شب

باز ماه،

       خورشید پریده رنگ

خورشید،

         توهم ذهن ماه

شب،

  تاریکی مرموز

بی که شهری باشد

                   شهر نشینی

بیابان بیابان

             خیابان رفته است

                              به خواب

بی عابر و پرنده ای

               آه سیاره ی متروک من!

این غزل را چندی پیش که در کنگره شعر و داستان کشور

و درشب شرجی بندر،برای خلیج فارس نوشتم و حالا

به خواست برخی از دوستان عزیز...

خلیج ای خون آبی قرن! که ریختی در خود آسمان را

بشوی بر صخره های وحشی، لباس آلوده ی زمان را

به صبحگاهان شور و شیرین، که ابر، چای شفق بنوشد

می آید از گرد راه خورشید، که پر کند از تو استکان را

تو معبد جاری زمینی، که موجها را اقامه کردی

به گوش تسبیح این صدفها، به گوش ساحل بخوان اذان را

تو صبح شیراز دلستانی، کویر کرمان باستانی

 شکوه تبریز و سیستانی، به رقص آوردی اصفهان را

خروش آب تو آتش توست، وطن سراسر سیاوش توست

زمانه محتاج آرش توست، دوباره زه کن همان کمان را

شکر به کامش اگر ندارد، طمع به نامت دگر ندارد

که دشمن تو جگر ندارد، بنوشد این جام شوکران را

خزر به نام تو ایستادست، به احترام تو ایستادست

خوشا دماوند وصخره هایش، به لرزه آور دل جهان را

به قایق ماه نو نظر کن، که شب کنار تو لنگر انداخت

مسافرانش سلام دادند، بگیر دست ستارگان را

سلام بندر! سلام ساحل! من آرزویم همیشه این بود

ببوسم این خاک جاودان را، بخوانم این شعر ناگهان را