حامد حسين خاني زاد سال : 1359 كارشناس ارشد ادبيات ساكن كرمان آثار :  1- مرا كه برگ شدم ( مجموعه شعر)  2- يكشنبه صبح    ( مجموعه شعر)  3- بخواب فروردين  ( مجموعه شعر)

در مقابل دوچشمم یک چهره چهره ای که فروردین صبحگاهی خبر دادند خاک را خانه کرده است بخواب فروردین چهره ای سرشار از بهار (پاییز)                                                                                                                             و گوری مستطیل پشت چهره تو   سروی کوچک بر مزاری                           چشمهایی مهربان                                                   نسیم وار                                                              شرم گین                                                                         شاد                                                                             شیرین گویی که خویشاوند خرمایند وعسل...

یک خانه برای تو جداگانه بسازم

یک خانه ی صحرایی بی سقف پر از گل

با دور نمای پر پروانه بسازم

من در بزنم، باز کنی ، از تو بپرسم

آماده ای از خواب تو افسانه بسازم؟

هر صبح مربای غزل، ظرف عسل، من

با نان تن داغ تو صبحانه بسازم

شاید به سرم زد، سر ظهری ،دم عصری

 در گوشه ی آن مزرعه میخانه بسازم

وقتی که تو گنجشک منی من بپرم باز

 یک لانه به ابعاد دو دیوانه بسازم

می ترسم از آن روز خرابم کنی و من

از خانه ی آباد تو ویرانه بسازم!

قفس شكست و پرنده ي من ، پر از نفس شد ، پريد از آتش

و خون پرواز آخرينش ، در آن كشاكش چكيد از آتش

من از تبار سياوشانم ، نداده بودي به خود نشانم

نشسته بودم كنار دريا ، كه پيك عمرم رسيد از آتش

سياوش من ، سوار سرخم ، به شيهه زاران گذشت و گم شد

گذشت آنسان كه تكه تكه ، گدازه ها را بريد از آتش

من ايستادم كنار گندم ، در ازدحام كبود مردم

به خواب ديدم كه روز هفتم ، گذشت اسبي سپيد از آتش

□

آهاي ققنوس آرزويم ! نشسته در باغ روبرويم

گلي برايم نمي فرستي ؟ گلي كه ديشب دميد از آتش

اهالي شهر ! گل جوان مرد ، شرنگ سقراط و شوكران مرد

شراب اين مست نيمه جان مرد ، مرا سبويي دهيد از آتش

به خواب ديدم ني شبان سوخت ، پس از غروبي كه ناگهان سوخت

كوير بر دوش آسمان سوخت ، و آب آمد پديد از آتش

□

دلان خون را حكايتي نيست ، از اين جدايي شكايتي نيست

با كوله باري از تماشاي خدا ديروز

آرام برمي گشت از غار حرا ديروز

آرام برمي گشت و برمي خاستند از جا

تصويرها ، آيينه ها، ديوارها، ديروز

مي آمد و در كوزه اي از نور مي آورد

دريايي از پيغام هاي دوست را ، ديروز

يك بار ديگر با حضور آخرين آغاز

پيچيد عطر آفرينش در فضا ديروز

در گورهاي تازه گويا دختران ايل

تعريف مي كردند از اين ماجرا ديروز

وقتي خبر پيچيد شش هاي زمين از نو

با هر نفس، آكنده مي شد از هوا ديروز

پيغام اقيانوس را با رود مي آورد

آن روشنا پيغمبر درد آشنا ديروز

گاهي كه در عمق افق ها چشم مي چرخاند

خورشيد مي شد در نگاهش جابه جا ديروز

□

آغاز ، پايانيست از ديروز تا امروز

يعني نه آغاز و نه پايانيست با امروز

از كوچه ي ديروز هرگز بر نمي گردم

تا مروه ي چشمان او دارد صفا امروز

اي شعر! اي همراه با تنهايي شاعر

تا كوچه هاي آسمان با من بيا امروز

با من بيا تا خستگي ها را بفرساييم

از ابتداي اين سفر تا انتها امروز

انگار  آنجا دستهاي سبز پيغمبر

بر شانه هاي كعبه مي پوشد قبا امروز

ميراث ابراهيم و قربانگاه اسماعيل

در آسمان مكه مي پيچد صدا امروز